Niektórzy gracze przyznają się otwarcie do tego, że w grze The Sims interesują ich nie tyle relacje, jakie nawiązują się pomiędzy głównymi bohaterami (Simy mogą zarówno brać ślub i płodzić dzieci, jak i walczyć ze sobą, nawet przy użyciu pięści) ile możliwość zaprojektowania mieszkania dla Sima zgodnie z własna wolą. Na rozwój architektury położono bardzo duży nacisk, a osoby zastanawiające się nad przyczyną takiego stanu rzeczy często nie mogą oprzeć się wrażeniu, że nie zostało to zrobione bez potrzeby. Rzeczywiście, pierwsze projekty zakładały, że The Sims będzie przede wszystkim właśnie symulatorem projektowania, a mały ludzik wyrażający swoją opinię na temat osiągnięć gracza w tym zakresie będzie po prostu jednym z wielu humorystycznych dodatków. Z czasem pomysł na grę uległ przeobrażeniu doprowadzając do powstania najbardziej znanego tytułu na świecie, twórcy programu nie zapomnieli jednak o tym architektonicznym zacięciu, które towarzyszyło im od samego początku pracy nad programem. W rezultacie mamy dziś do czynienia z propozycją, która pozwoli na znakomitą zabawę nie tylko zwolennikowi przezywania życia na nowo, ale i architektowi wnętrz i to wcale nie tylko temu, który zajmuje się tą działalnością wyłącznie amatorsko.

Podstawowym zadaniem, jakie mają do spełnienia gry symulacyjne jest imitowanie wrażenia bardzo zróżnicowanych doznań, z którymi mamy do czynienia w naszym codziennym życiu. Twórcy gier tego rodzaju uważają na to, aby ich wysiłki jak najpełniej odzwierciedlały stan faktyczny, właśnie taka cecha gier symulacyjnych jest bowiem najbardziej ceniona przez graczy zdecydowanych na zakup poszczególnych tytułów. Praca nad stworzeniem dobrego symulatora nie zalicza się do najłatwiejszych, nawet najbardziej oryginalny pomysł łatwo może być bowiem zniszczony przez niestaranne wykonanie. W przygotowaniach pomagają zatem nie tylko scenarzyści, graficy i programiści, ale również specjaliści z dziedzin, o których traktuje gra. To oni pomagają w wiernym odwzorowywaniu charakterystycznych dla gry realiów i często to właśnie właściwy dobór ekspertów tego rodzaju przesądza o powodzeniu programu. Gatunek, o którym mówimy jest bardzo złożony, w jego obrębie możemy znaleźć bowiem zarówno symulatory maszyn wojskowych i gry odzwierciedlające warunki pracy w fabryce, jak i symulatory codziennego życia. Jego olbrzymia popularność sprawia jednak, że producenci nie żałują sił i środków niezbędnych do tworzenia tego rodzaju gier.

Z pewnością nie wszystkie aspekty naszego życia budzą nasze pełne zadowolenie. Często ubolewamy nad tym, że pewne wydarzenia potoczyły się inaczej, niż tego oczekiwaliśmy, mamy też w zwyczaju żałować decyzji, których nie podjęliśmy snując wizje na temat naszego życia, które w ich następstwie potoczyłoby się zupełnie inaczej. Wszyscy zgadzamy się z tym, że czasu nie można cofnąć, nie oznacza to jednak, że rozmyślanie o innych jego scenariuszach przychodzi nam trudniej skoro mamy taką świadomość. Już od jakiegoś czasu mamy przy tym szansę przekonania się, jak wyglądałoby nasze życie, gdybyśmy zmienili pewne wydarzenia i inaczej wpływali na otoczenie. Nie są to oczywiście wierne odwzorowania, przyjmujemy je jednak z zaciekawieniem mając świadomość tego, że ciągle jeszcze cieszą się statusem nowości. Mówimy tu oczywiście o grach komputerowych dzięki którym możemy przekonać się, jak żyłoby się nam w innym otoczeniu, wykonując inny zawód, a nawet – rodząc się jako człowiek przeciwnej płci. Gry te pojawiają się na rynku już od co najmniej piętnastu lat, a ich duża popularność potwierdza, że wielu z nas miewa pokusę cofnięcia pewnych wydarzeń rozpoczęcia wszystkiego na nowo.

Zainteresowanie grami komputerowymi jest duże, nie da się jednak ukryć, że sam rynek zrzeszający ich producentów i dystrybutorów musi borykać się problemami, jakie wygenerował kryzys końca roku 2008. Znaczące załamanie finansowe było odczuwalne już nie tylko w określonych państwach, ale w skali całego świata, a jedną z jego cech charakterystycznych było i to, że trudno było wskazać branżę, która nie odczuła jego negatywnych skutków. W przypadku producentów i dystrybutorów gier komputerowych można było mieć oczywiście nadzieję na to, że niekorzystne skutki kryzysu da się opanować. To prawda, spadek wartości złotego dał się odczuć przez wszystkie firmy działające na terenie naszego kraju, zahamowaniu nie uległ jednak postęp w zakresie informatyki i nowych technologii. Można było mieć nadzieję na to, że branża uchroni się przed spadkiem zainteresowania ze strony graczy, rzeczywistość potwierdziła jednak nie optymistyczne, ale czarne scenariusze. Najtrudniejszy dla branży okazał się okres wakacyjny, od czerwca do września 2009 notowano więc nadspodziewanie niska sprzedaż tak polskich, jak i zagranicznych gier komputerowych. Problemy branży nie są zresztą charakterystyczne jedynie dla rynku krajowego, z podobnymi borykają się bowiem również producenci i dystrybutorzy gier komputerowych w innych krajach Europy.

O związkach pomiędzy grami komputerowymi i Internetem napisano już naprawdę dużo i nikt zapewne nie ma wątpliwości, co do tego, że są one wyjątkowo silne. Nie da się jednak zaprzeczyć i temu, że gracze wykorzystują światową sieć na tysiące sposobów. To dzięki Internetowi zdobywają informacje na temat nowych gier i kontynuacji najbardziej popularnych serii, sieć służy im przy tym i do tego, by przekonać się, czy gra komputerowa rzeczywiście zasługuje na uwagę. O popularności stron, na których pojawiają się recenzje gier komputerowych mówi się już od dawna, teraz zaś można śmiało twierdzić, że przeżywa ona swoje apogeum. Podczas gdy czasopisma poświęcone grom komputerowym z trudem utrzymują się na rynku prasowym, serwisy internetowe o podobnej tematyce święcą triumfy, a ich liczba systematycznie rośnie. Młodzi ludzie są już do tego stopnia zrośnięci ze światem wirtualnym, że poszukiwanie w im informacji uważają za coś całkowicie naturalnego, trudno zatem dziwić się, że ich zainteresowanie grami również jest rozwijane za pośrednictwem wirtualnej sieci. Można oczywiście zadawać sobie pytanie o to, na ile jest to zjawisko korzystne, póki jednak gracz ma dostęp do wiarygodnych informacji pojawiających się w sieci trudno zakładać, że zmieni ich źródło.

Dyskusja na temat wad gier komputerowych toczy się już od przynajmniej kilkunastu lat i bardzo często wywołuje zaangażowanie nawet tych grup społeczeństwa, które nie opanowały jeszcze umiejętności włączenia komputera. Na temat szkodliwości gier wypowiadają się rodzice i nauczyciele, w wielu sytuacjach uwagi krytyczne możemy jednak usłyszeć również z ust polityków uważających zapewne, że jest to po prostu jeden z wielu tematów, które można (z korzyścią dla siebie) poruszyć w trakcie trwania kampanii wyborczej. Wcale nie uważamy oczywiście, że granie w gry niesie za sobą wyłącznie zalety warto jednak przypomnieć osobom nastawionym sceptycznie do tej formy rozrywki, że atuty gier komputerowych są bardzo duże. Niewiele innych rozrywek pozwala nam na takie odprężenie i tak duży relaks nie bez znaczenia jest zaś i to, że absorbująca fabuła pozwala nam zapomnieć choćby na moment o kłopotach dnia codziennego, które często skutecznie zatruwają nam życie prywatne i zawodowe. Coraz większa sugestywność gier przyczynia się oczywiście do tego, że rośnie ryzyko uzależnienia się od ich wpływu, jeżeli jednak sami będziemy wykazywać czujność i nie pozwolimy sobie na zatracanie granic pomiędzy nimi a rzeczywistością z pewnością taki stan rzeczy nie będzie dla nas zagrożeniem.

Ryzyko uzależnienia uważane jest bez wątpienia za jedno z najpoważniejszych, z jakimi muszą liczyć się maniacy gier komputerowych osoby niedozwolone z tego trendu uważają jednak, że powinniśmy zwracać uwagę na jeszcze jedno zagadnienie. Ich zdaniem w gry grają coraz młodsi użytkownicy, a co za tym idzie konieczne staje się wykazywanie troski o to, aby treść kolejnych z nich była dostosowywana do ich rozwoju emocjonalnego. Najbardziej pożądana jest oczywiście sytuacja, w której młody gracz wybiera odpowiednie dla siebie programy komputerowe pod okiem rodzica albo innej osoby starszej i bardziej od niego doświadczonej możemy jednak często przekonać się, że nie jest to praktyka często spotykana. Zazwyczaj kupuje się takie gry, które są najbardziej popularne, a o tym, jakie są zawarte w ich treści myśli się nadspodziewanie mało, a niekiedy nie myśli się w ogóle. Jak walczyć z tym trendem? Zakaz sprzedaży gier nieletnim to tylko jedna z wielu i z pewnością nie najbardziej trafna propozycja. Znacznie sensowniejsze wydaje się skłanianie rodziców i opiekunów młodych graczy do większego zaangażowania w to, jak ich dziecko spędza wolny czas i jaka jest fabuła jego ulubionej gry komputerowej.

Pięknych gier o baśniowej stylistyce ostatnimi czasy jak na lekarstwo. A jeśli do tego są platformówką 2D z trójwymiarowymi obiektami, to jest już rzadkość. Takie właśnie jest Trine, najnowsze dzieło Frozenbyte, które swą premierę miało już jakiś czas temu na PC, natomiast posiadacze PS3 musieli poczekać trochę dłużej. Za siedmioma górami, za siedmioma lasami istniała przepiękna kraina. Niestety czasy sielanki szybko się skończyły, bo pradawne zło postanowiło opanować cały świat. Znalazło się jednak trzech śmiałków, którzy mimo początkowych obiekcji ruszyli przeciwko demonicznym potworom, by oswobodzić swą krainę. Tak właśnie można opisać fabułę Trine. W trakcie przygody będziemy korzystać z usług czarodzieja, złodzieja czy rycerza. Każdy z nich różni się atakiem i umiejętnościami specjalnymi i to od nas zależy kim chcemy grać.Zmiana postaci odbywa się w locie, przez wciśniecie jednego przycisku. Rycerz może bić przeciwników mieczem lub osłaniać się tarczą przed atakami czy spadającymi elementami, przy czym jest powolny i mało zwinny. Służy zatem głównie do eksterminacji całej masy kościotrupów. Większość gry przemierzamy więc czarodziejem lub złodziejem.

Przepis na sukces gry nie należy do skomplikowanych. Wystarczyło starą fabułę platformowo-przygodową przedstawić w nowym wymiarze. Sednem zabawy w Shadow Complex jest poznanie gigantycznej bazy paramilitarnej organizacji, która zainstalowała się gdzieś w górach, które przemierza kilku winnych turystów. Turystka szybko zostaje porwana przez podejrzanych najemników, którzy z pewnością zamierzają zrobić jej krzywdę. Naszym zadaniem jest wcielenie się w turystę, który z plecakiem na ramieniu i latarką w ręku rusza swojej ukochanej na ratunek, nie bacząc, że na jego drodze stoi około  milion pięciuset przeciwników wyposażonych w karabiny, miotacze, wymiatacze i parę potężnych robotów. Mimo, iż fabuła gry była inspirowana powieścią „Empire” Orsona Scotta Carda, znanego pisarza science-fiction i fantasy, to nie jest warta swoich pieniędzy. Co prawda wątek paramilitarnej organizacji, która spiskuje w celu wywołania wojny domowej i przejęcia władzy w Stanach Zjednoczonych, zapowiada się ciekawie, ale w Shadow Complex wykorzystywany jest on zaledwie jako pretekst do stawiania na drodze gracza zastępów przeciwników zabawiających się nieziemskimi technologiami.

Gdy w 2007 roku na rynku ukazało się Halo 3, gracze już wiedzieli, że ich ulubiony bohater, z którym w niezwykle emocjonujący sposób spędzili ostatnie sześć lat, kończy swą przygodę z uniwersum Halo. Co w takim razie miało stać się przez tyle czasu ze światem? Bynajmniej nie zamierzano go niszczyć, a realizacja kolejnych planów sugeruje, iż jeszcze przez wiele lat będziemy mogli go odwiedzać. W końcu nie zarzyna się kury znoszącej złote jaja, a w tym wypadku przynoszącej wydawcy miliardowe zyski w mocnej walucie. Na najnowszą wyprawę do popularnego uniwersum wybieramy się w grze Halo 3 - ODST, która kilka dni temu miała swą światową premierę. Wiele ludzi zastanawiało się, jak autorzy poradzą sobie bez obecności głównego bohatera i co teraz czeka nas w popularnym uniwersum. Poradzili sobie zaskakująco dobrze, ponieważ Halo 3 - ODST zostało stworzone tak, aby nie mieć dużego związku z poprzednimi odsłonami serii, stając się zupełnie oddzielną historią, aczkolwiek nadal osadzoną w realiach wojny z Przymierzem. Cała akcja gry toczy się na Ziemi w afrykańskim mieście New Mombosa, opanowanym przez kosmicznych najeźdźców.